اشاره: مطالعه حرف هايي از رهبر انقلاب دست مايه اي شد براي نگارش اين نوشته، البته بنا بر برداشت شخصي. پس براي نقد شما بر اين برداشت انتظار مي كشم.

يا حق.

اعتماد به نفس ملي بخصوص در دولت مردان چيزيست كه هميشه نيازمد آنيم و بايد آن را تقويت كنيم. چون مايه توان آنها براي پيشرفت و سازندگي در همه زمينه هاست.

تاكنون هر دولت جمهوري اسلامي، قصد خدمت گزاري را داشته است. در عمل هم برآيند اقداماتش مثبت بوده است. پس برآيند نقد ما هم از او مثبت است و از او حمايت مي كنيم. نتيجه اين كار ما هم اين مي شود كه دولتمردان اعتماد بنفسشان تقويت مي شود.

اما خط قرمز ما براي اين حمايت كجاست؟ وقتي عناصري در دولت نفوذ كنند كه نشان بدهند مي خواهند نظام و اسلام و مسلمين نباشند، آنجا ما هم مي خواهيم كه آنها نباشند! و نه تنها حمايتشان نمي كنيم، آنها را كنار مي زنيم.

تفاوت وظيفه ما براي حمايت از دولت هاي احمدي ن‍ژ‍اد و خاتمي و ... را بايد در اثرگذاري اين اطرافيان نفوذي، بر رفتارهاي اين دولت ها جستجو كرد. نگاهي دوباره به حادثه كوي دانشگاه ـ كه دیروز هم سالگرد وقوعش بود ـ شايد برخي نكات را در اين زمينه روشن كند.

         ( متن این پست، از صحبت های رهبر انقلاب تو دانشگاه امیرکبیر تو سال هفتاد و  نهه. با یک نگاه کلی متوجه شدم صحبت ها، تو جو پر شور و تنش اون موقع خیلی کلیدی بوده! تو چند پست بعدی حتما باز هم از این سخنرانی استفاده میکنم. )   

           امروز يکي از واژه‏هاي رايج، واژه «اصلاح‏طلبي» است. من در نماز جمعه هم گفتم، بارها هم تکرار کرده‏ام؛ بنده معتقدم اصلاح‏طلبي جزو ذات انقلاب است. اصلاً انقلاب، يعني يک حرکت بزرگ و رو به جلو، که اين حرکت هرگز ايستايي ندارد و به طور دائم پيشرونده است. اين پيشروندگي يعني همان اصلاح‏طلبي.

            البته اگر امريکاييها بخواهند بيايند به ما درس اصلاح‏طلبي بدهند و بگويند شما اين کارها را بکنيد تا اصلاح‏طلب باشيد، بديهي است که ما قبول نمي‏کنيم؛ زيرا آن چيزي که آنها اصلاح‏طلبي مي‏دانند، عين ارتجاع به گذشته است.

           ( رهبر عزیز انقلاب )